algerlega fanatísk
Einsog flest ykkar vita þá get ég verið svolítið fanatísk, ég er með sterkar skoðanir á mörgu og það getur verið erfitt að fá mig til að skipta um skoðun – enda er mín skoðun oftast rétt hahahaha. Þó reyni ég að hlusta á rök, þrátt fyrir að rök mótherja minna hljómi ansi oft í mínum eyrum einsog rök fyrir mínum skoðunum því að það sem að aðrir telja kosti get ég talið galla. Mér finnst fráleitt að allir eigi að hafa sömu skoðanir á málunum og ég þoli ekki þegar fólk heldur því fram að mín skoðun (já eða bara einhver skoðun) sé kjánaleg eða asnaleg, án þess að færa fram betri rök fyrir því en þetta, vegna þess eins að hún er ekki sú sama og þeirra eigin.
Undanfarnar vikur hef ég eytt meiri tíma úti í garði en í allan vetur, aðalega vegna þess að veðrið er búið að vera svo gott að ég get ekki afsakað það að fara ekki út með Hrafnkel. Ég bý á stóru kollegíi, með mörgum barnafjölskyldum og mjög mörgum íslendingum. Við erum með stóran garð sem skiptist í þrjá afmarkaða leikvelli, stóru grassvæði og grillsvæði. Þarna úti virðist fólk (aðalega íslendingarnir og færeyingarnir, ég veit alveg að það búa margir danir hérna líka en maður sér þá aldrei) hanga daginn út og inn og gera ekki neitt. Í fyrsta lagi þá skil ég ekki hvernig þvílíkur fjöldi af fólki – í námi, þetta er jú kollegí – getur leyft sér að hanga svona rosalega mikið úti og gert ekki neitt (mér til varnar þá hef ég oft með mér skissubók eða stílabók til að pæla og útfæra hugmyndir og plana námið þegar ég fer inn) og í öðru lagi þá skil ég ekki hvernig þetta sama fólk getur passað börnin sín svona rosalega illa.
Ég virðist vera fanatísk bómullarmamma miðað við margar foreldra hérna. Hrafnkell fer aldrei einn út, hann er þriggja ára og þó að hann væri fjögurra eða fimm þá fengi hann ekki að fara einn út. Hann fer aldrei úr augnsýn nema ef hann fer á eitthvert afmarkað svæði sem ég get fylgst með því hvort að hann fer útaf. Hann má ekki leika sér og vera fyrir fólkinu á gangstéttinni upp við hús (þar sem annað fólk þarf að labba með innkaupapoka, þreytt og pirruð börn, töskur ofl). Ef hann er pirraður og þreyttur þá förum við inn, ég neyði ekki aðra til að hlusta á vælið í honum því að það sé svo “gott og gaman” að vera úti.
Ég hef oft séð börn, yngri en Hrafnkel – alveg niður í örugglega ca 2 ára, rölta um, að því virðist, algerlega eftirlitslaus. Ég hef séð þau detta og meiða sig, fara að gráta og það er enginn nærri til að hugga þau – enginn nema einhverjir ókunnugir (oft útlendingar). Við erum að tala um að það er “hraðbraut” (ok gatan flokkast ekki sem hraðbraut hjá húsinu en aðeins lengra í burtu er sama gatan orðin hraðbraut, hún er stór og það er mikil og hröð umferð á henni) hinum megin við húsið. Við erum að tala um að ég hef séð dópista sprauta sig við götuna sem er við hinn endann á garðinum okkar. Mér finnst þetta óþolandi rangt, sérstaklega þegar foreldrarnir eru kannski úti – sitja við eitthvert borð í hinum enda garðsins, drekka kaffi og spjalla við vini sína. Það getur verið ógeðslega leiðinlegt að fara með krakka út að leika en, fjandinn hafi það, það er örugglega leiðinlegra ef að barnið manns verður fyrir bíl eða eitthvað álíka.
Annað er að þessi börn eru ótrúlega oft að leika sér á gangstéttinni upp við húsið – annað hvort er fólki alveg sama hvað börnin þeirra eru að gera (sem er það sem ég hallast að) eða þá að því er alveg sama um þau óþægindi sem skapast fyrir hini íbúana þegar eru kolklikkaðir krakkar að stoppa gangveginn (sem ég hallast líka að).
Og eitt enn sem ég þoli ekki er þegar maður fer út og maður heyrir ekki í sjálfum sér hugsa vegna þess að það eru svo mörg börn grenjandi. Þau eru þreytt, búin að vera heilan dag í leikskóla eða á vöggustofu, og jafnvel svöng og kannski búin að skíta á sig eða eitthvað. Ég skil ekki af hverju foreldrarnir druslast ekki til að fara með börnin sín inn þegar börnunum líður greinilega ekki vel. Barnið segist kannski vilja vera áfram úti en barnið er bara barn, við eigum að hafa vit fyrir þessum greyjum, það eiga að vera foreldrarnir sem ráða. Ég styð frekar það foreldri sem fer inn með þreytta, pirraða, barnið sitt og skellir því fyrir framan sjónvarpið að horfa á teiknimyndir heldur en foreldrið sem að þrjóskast til að vera með þreytta, pirraða, barnið sitt úti því að það sé svo hollt og gott.
Og svo, fyrst ég er að nöldra til að byrja með, þá langar mig til að segja hvað það er ógeðslegt að sjá fólk úti með börnunum sínum (á ströndinni, í labbitúr, í dýragarðinum, úti á leikvelli) sem mökkreykir yfir þeim. Reykingar eru líka óbeinar þó að maður sé úti. (og reykingafólk (ekki að það sé svo mikið af þeim sem les þetta blogg) geriði það fyrir mig HENDIÐI STUBBUNUM Í RUSLIÐ!)
Tags: barnauppeldi, Hrafnkell, reykingar
5 Comments
Other Links to this Post
RSS feed for comments on this post. TrackBack URI
By Valdís, June 8, 2009 @ 11:38
Æ, ég er óskaplega sammála þessu öllusaman. Reyndar finnst mér þú ekkert vera með of mikla stjórn á Hrafnkeli, meira svona passlega mikla. Hann hefur alveg frelsi til að gera ýmislegt, vitandi að Mamma hans er ekki langt undan.
By Edda Rós, June 8, 2009 @ 11:47
Ég er reyndar sammála þér í því. Það er nefnilega munur á því að fylgjast með barninu sínu en gefa því samt frelsi til að gera ýmislegt og að láta það bara þvælast um eftirlitslaust (eða nánast, foreldrarnir eru jú oft einhverstaðar í garðinum, þeir hafa bara ekki hugmynd hvar er að gerast). Ég er rosalega hlynnt því að foreldrar eigi að vera foreldrar og að foreldrar þurfi stundum að vera leiðinlegir til að vera góðir foreldrar.
By Hrafnhildur, June 8, 2009 @ 23:09
Jepps, viðbjóður þegar foreldara eru strompreykjandi í kringum börnin
By Inga litla, June 10, 2009 @ 10:33
Já þetta er alveg rétt hjá þér.. Ég hef nú oft samt gerst sek um það að nenna ekki að rífast við pirraða barnið og fá það inn.. Og spjalla oft, en þó reyni ég að láta börnin einmitt ekki vera fyrir öðrum, og reyni að vera ekki langt undan..Finnst ég rosalega óörugg að sjá þau ekki, ef eitthvað kæmi nú fyrir.. Og það fer ógeðslega í pirrurnar á mér að sjá fólk reykja yfir börnunum sínum, ég man að ég lenti í þeirri baráttu við foreldra mína, sérstaklega í bíl, að opna glugga þegar þau voru að reykja, þar sem það þýddi ekki biðja þau um að hætta að reykja.. Maður var alveg að kafna.. Og mér finnst alveg nóg þegar ég er einhverstaðar úti, að finna lyktina til að muna eftir því hvernig þetta var.. Sem að mér finnst alveg snilld að pabbi minn fer út að reykja ef hann veit að það er von á okkur í heimsókn, og einmitt reykir ekki yfir börnunum, og eins mikil stórreykingamaður og hvernig hann var í kringum sína eigin krakka finnst mér þetta eiginlega bara yndislegt, það er, ég þurfti ekki að biðja hann um að reykja ekki í kringum krakkana ;o)
By ella, June 11, 2009 @ 11:33
Og hana nú! Bestu kveðjur.