Posts tagged: Fisketorvet

Fitubollubúð

Ég er illa haldin af buxnaskorti. Allar buxur sem ég átti voru annað hvort með major gat í klofinu (ekki mjög aðlaðandi) eða þá amk 1/2 nr of litlar (ekki heldur mjög aðlaðandi). Þar af leiðandi ákvað ég að fara á buxnaveiðar í dag, græjaði mig á hjólið mitt og skrapp í Fisketorvet.

Í Fisketorvet lá leið mín beinustu leið í H&M, einsog ávalt þegar ég að að veiða föt. Ég fór í venjulegu fatadeildina, fjárans bara til buxur á horrenglur (já eða amk konur sem eru ekki jafn læramiklar og ég), svo fór ég í stórkonudeildina, fjárans bara til buxur í stærð 52 eða stærra (svona nánast). Ég var orðin ansi pirruð, enda hef ég í þónokkurn tíma verið á þessu fatastærðarbili – það eru til buxur sem eru of litlar og það eru til buxur sem eru of stórar en ekki passlegar. Mín lausn á því vandamáli væri að taka mig á og grennast (hin áttin er ekki lausn í mínum huga) í staðinn fyrir að hugsa bara um það að taka mig á. En þar sem að ég þarf buxur sem passa núna þá er ekki nóg að ákveða að byrja í ströngum diet á morgun.

Hvað átti ég þá að gera? H&M hefur verið mín fatabúð síðan við fluttum hingað út, að fara inní margar aðrar fatabúðir hérna er súrrealískt þar sem að það eru flestar fatabúðirnar hérna bara með föt á konur í góðu formi eða horaðari.

Ég ákvað að brjót odd á oflæti mínu og hætti mér inní fitubollubúðina (ta ta ta dammm). Búðina sem auglýsir óhrædd bara föt í stærðum 42 eða stærra, búðina sem er í alvörunni með fitubollugínur (sem eru reyndar með venjulega  hausa og þar af leiðandi frekar kjánalegar). Ég laumaðist inn í búðina, með þá ósk í hjarta að enginn myndi sjá mig – amk enginn sem þekkir mig. Inn í búðinni missti ég andlitið, þarna inni var í alvörunni hægt að finna smekkleg föt (þrátt fyrir að gínurnar væru allar í fötum sem voru kellingalega smekkleg), það var heill veggur með mismunandi sniðum af gallabuxum OG mín stærð var til! Ég gat virkilega valið hvernig buxur ég vildi, ég þurfti ekki bara að kaupa einu buxurnar í búðinni sem voru til í minni stærð, ég hafði val. Ég tók nokkrar buxur og fór að máta og ég bara trúði ekki því sem ég var að upplifa. Buxurnar voru bæði smekklegar og þær voru hannaðar til að ná YFIR spikið og slétta það í staðinn fyrir að ná rétt upp á mjaðmir og þrengja þar að til að beri sem mest á öllum aukakílóunum – einsog flestar “venjulegar” buxur.

Ég bara verð að segja það að það er bara nokkuð ánægjulegt að vera í nýju fitubollubuxunum mínum. En það er samt takmarkið að fara í átak… Bráðum amk…

Mamma og Myrkvi

Við Hrafnkell ákváðum að fara í smá ævintýri í gær. Við græjuðum okkur, löbbuðum út á götuhorn og tókum strætó í Fisketorvet. Þar byrjuðum við á því að versla okkur bíómiða á Madagaskar 2 (vi taler dansk) og svo fórum við í H&M og keyptum ofsalega flotta fingravettlinga (ég vildi að ég gæti keypti magnpakkningu á vettlingum á barnið því að hann týnir þeim svo hratt að það er ekki eðlilegt). Svo fórum við í bíóið. Mamman komst að því að það er nánast 2 manna verk að fara með barnið í bíó – það þarf að leiða hann (amk finnst henni það) og svo þarf að halda á poppinu, drykkjum ofl.  EN þetta hafðist, við komumst inn í bíósalinn og horfðum á þessa stórskemmtilegu mynd.

Hvað varðar myndina þá var hún fyndin en mér finnst samt íslensku raddirnar betri (og reyndar ensku bestar). Hrafnkell gleymdi sér stundum og byrjaði að tala dönsku við mig ;-) sem er bara eðlilegt miðað við aðstæður.

Eftir myndina þá gerðist mamman svo ill að hún dró barnið með sér í búð og keypti helstu nauðsynjar. Hún hafði hugsað sér að skoða líka buxur á útsölunum (mikill skortur í gangi) en það féll í mjög svo grýttan jarðveg svo að hún ákvað að geyma það bara þangað til að hún kemst í friði.

Núna, þegar maður hefur í raun ekkert sem maður ÞARF að gera, þá ákvað ég að byrja að græja öskudagsbúning handa Hrafnkeli. Þar sem að hann vill vera prinsessa og ég vil það ekki þá var ákveðin málamiðlun tekin og hann verður galdrakall. Galdrakarlakyrtillinn er ósköp svipaður kjól en hann er samt blár með gulu/gull skrauti og stjörnum og hann er kyrtill – fyrir galdrakalla. (sem segja víst ekki “hókus pókus ég breyti þér í frosk” heldur “pókuspókus þú ert kolkrabbi”). Ég hugsa að það þyrfti ekki merkilegan sálfræðing til að átta sig á því að ég er svona dugleg við að gera búninginn vegna þess að það þarf virkilega að fara að taka til hérna.

Annars kemur Doddi heim eftir rúmlega viku – JIBBÝ!