Loksins eitthvað að frétta!

Jæja það er loksins eitthvað að frétta hérna í baunalandi. Það merkilegasta er kannski sumarplön okkar. Doddi fer til Noregs að vinna og við Hrafnkell förum til Íslands

Mamma nefnilega reyndi að hringja í mig í dag, ég heyrði ekki í símanum en sá bara missed call á símanum mínum. Þegar ég hringdi aftur svaraði Ragna en mamma var upptekin í gemsanum sínum. Ég ætlaði þá bara að hringja aftur seinna þegar ég heyrði mömmu kalla “er þetta Edda” fyrir aftan og svo var hún bara búin að skella á vesalings manneskjuna sem hún var að tala við og komin í símann að tala við mig. Hún spurði hvar ég væri og þegar ég sagðist vera að labba heim, með Hrafnkel, úr leikskólanum þá sagðist hún ætla bara að hringja þegar við værum komin heim. Auðvitað bjóst ég við hinu versta. Svona áríðandi samtal, sem að þó varð að bíða þangað til að ég væri heima hlaut eiginlega að þýða eitthvað svakalegt. En þá var hún bara að hringja og segja mér að þau pabbi ætluðu að bjóða okkur pjakk til þeirra, það væri hvort eð er örugglega ódýrara fyrir þau en að koma hingað þó það væri í stuttan tíma. 

EN já amk þá erum við pjakkur að koma til Íslands, fljúgum til Akureyrar eftir akkurat mánuð! 

Við Hrafnkell vorum að ræða hverja við ætluðum að hitta, ég nefndi ömmurnar og afana, Valdís, Rögnu og Hartmann (sem hann kom nú ekki alveg fyrir sig, en hann vildi sko alveg hitta litla barnið haha, hann á eftir að læra þetta) og svo sagði ég að við myndum hitta einn enn sem héti M… og hann horfði á mig, hugsaði smá og sagði svo “Magna Stein! Oh…. Vúhú!” Það var sko toppurinn á öllu! En svo fór hann og fann mynd af Hrafnhildi og sagðist vilja hitta hana líka því að hann elskar hana

Annars þá er Hrafnkell loksins búinn að læra að hjóla, við foreldrarnir vorum farin að örvænta. Hann fékk hjólið í afmælisgjöf þegar hann varð þriggja ára. Síðan þá hefur hjólið beðið niðri, læst, hjá hinum barnahjólunum. Við höfum farið framhjá því á hverjum degi, oftast höfum við minnst á það hvað hann sé heppinn að eiga svona flott hjól. Við höfum 3-4 sinnum neytt barnið til að fara að prufa. Það hefur gengið mjög illa að fá hann til að fatta að hjóla með löppunum. Svo um daginn þá prufuðum við einu sinni enn, og viti menn barnið bara hjólaði af stað – alveg jafn hissa á þessu og foreldrarnir. Núna hjólar hann einsog atvinnumaður, hann er reyndar svo heppinn að hann getur ekki dottið (dettur semsagt nokkrum sinnum í hverri ferð, er ekki alveg að pæla í því að hjálpardekkin bjarga ekki öllu) – að hans sögn amk, getur oftast farið sjálfur af stað og svoleiðis. Það er gott að vita að það er hjól til í Hrísateignum sem er í réttri stærð svo að kallinn á eftir að geta hjólað aðeins í sumar. 

Annars þá hafa halakörturnar (sem við veiddum í kirkjugarðinum) breyst í froska, en þar sem við nennum ekki að eiga við froska þá ætlum við að fara og sleppa þeim á morgun – amk ef þeir drepast ekki úr hungri á meðan. 

Hvað varðar skólamál þá er ég búin að sækja um top-up bachelor nám í Knord (Köbenhavn Nord) í námi sem heitir Web Development, núna er bara að bíða og vona að ég heyri eitthvað skemmtilegt frá þeim. Ef ekki þá veit ég ekki hvað í andsk**anum ég geri af mér.

Alltaf yndislegt að búa í útlöndum

Um daginn var yndislegt veður, einsog flesta aðra daga hérna síðan við komum heim frá Íslandi. Hrafnkell hafði sjálfur orð á því, stuttu eftir að við komum heim aftur, að allt væri svo breytt núna væru trén vöknum og búin að búa sér til laufblöð og svo væru komin blóm í öllum litum. Hann var mjög glaður með þetta allt þrátt fyrir að vera alveg tilbúinn að fara aftur til Íslands – núna er hann farinn að plana að taka Amiru og mömmu hennar með sér til Íslands, því að þær hafa aldrei áður farið til Íslands, en það er allt önnur saga.

Um daginn var yndislegt veður, flestir íbúar Solbakken (amk flestir íslendingarnir) voru úti í garði með börnin sín. Foreldrarnir lágu í hálfgerðu hitamóki og börnin léku sér. Eftir 1-2 tíma af hita, sól og íslendingaslúðir nennti ég ekki að hanga þarna lengur í aðgerðarleysi svo að ég fékk son minn til að koma með mér á halakörtuveiðar. 

Við fórum í sokka og skó og lögðum svo af stað. Þegar við vorum komin að götunni sem liggur inn í kirkjugarðinn, að legsteinabúðinni, sáum við 2 unga menn við bíl, sem var lagt hinum megin við götuna. Þeir voru eitthvað undarlegir, frekar skuggalegir að mínu mati, svo að ég reyndi að sjá hvað þeir væru að gera (vitanlega reyndi ég samt að láta ekki bera mikið á þessari forvitni minni). Ég sá síðan greinilega hvernig þeir voru að græja sér sprautu… Ég fór þá að labba hraðar, mun hraðar, og nánast dró vesalings barnið inn í garðinn.

Inn í kirkjugarðinum fundum við einn poll sem iðaði af halakörtum svo að veiðarnar gengu frekar hratt fyrir sig. Svo héldum við heim með körturnar til að koma þeim fyrir í betri dollu. Á leiðinni heim sá ég svo hvar gaurarnir tveir voru búnir að koma sér fyrir á bekk, sem er í beint fyrir framan legsteinabúðina, og voru þar að græja sé vatnspípu. Ég veit svosem alveg að sumir reykja venjulegt tóbak í vatnspípum, ég veit líka að flestir reykja eitthvað annað í þeim. Ég var því fljót að ákveða að fara aðra leið (sem lá ekki framhjá þeim) til að komast heim. 

Ég á rosalega erfitt með að ímynda mér að ég yrði vitni af svona hátterni heima á klakanum. Amk ekki ca 50 metra frá leikvelli fullum af börnum og foreldrum. Amk ekki fyrir utan höfuðborgina… held ég.