Fitubollubúð
Ég er illa haldin af buxnaskorti. Allar buxur sem ég átti voru annað hvort með major gat í klofinu (ekki mjög aðlaðandi) eða þá amk 1/2 nr of litlar (ekki heldur mjög aðlaðandi). Þar af leiðandi ákvað ég að fara á buxnaveiðar í dag, græjaði mig á hjólið mitt og skrapp í Fisketorvet.
Í Fisketorvet lá leið mín beinustu leið í H&M, einsog ávalt þegar ég að að veiða föt. Ég fór í venjulegu fatadeildina, fjárans bara til buxur á horrenglur (já eða amk konur sem eru ekki jafn læramiklar og ég), svo fór ég í stórkonudeildina, fjárans bara til buxur í stærð 52 eða stærra (svona nánast). Ég var orðin ansi pirruð, enda hef ég í þónokkurn tíma verið á þessu fatastærðarbili – það eru til buxur sem eru of litlar og það eru til buxur sem eru of stórar en ekki passlegar. Mín lausn á því vandamáli væri að taka mig á og grennast (hin áttin er ekki lausn í mínum huga) í staðinn fyrir að hugsa bara um það að taka mig á. En þar sem að ég þarf buxur sem passa núna þá er ekki nóg að ákveða að byrja í ströngum diet á morgun.
Hvað átti ég þá að gera? H&M hefur verið mín fatabúð síðan við fluttum hingað út, að fara inní margar aðrar fatabúðir hérna er súrrealískt þar sem að það eru flestar fatabúðirnar hérna bara með föt á konur í góðu formi eða horaðari.
Ég ákvað að brjót odd á oflæti mínu og hætti mér inní fitubollubúðina (ta ta ta dammm). Búðina sem auglýsir óhrædd bara föt í stærðum 42 eða stærra, búðina sem er í alvörunni með fitubollugínur (sem eru reyndar með venjulega hausa og þar af leiðandi frekar kjánalegar). Ég laumaðist inn í búðina, með þá ósk í hjarta að enginn myndi sjá mig – amk enginn sem þekkir mig. Inn í búðinni missti ég andlitið, þarna inni var í alvörunni hægt að finna smekkleg föt (þrátt fyrir að gínurnar væru allar í fötum sem voru kellingalega smekkleg), það var heill veggur með mismunandi sniðum af gallabuxum OG mín stærð var til! Ég gat virkilega valið hvernig buxur ég vildi, ég þurfti ekki bara að kaupa einu buxurnar í búðinni sem voru til í minni stærð, ég hafði val. Ég tók nokkrar buxur og fór að máta og ég bara trúði ekki því sem ég var að upplifa. Buxurnar voru bæði smekklegar og þær voru hannaðar til að ná YFIR spikið og slétta það í staðinn fyrir að ná rétt upp á mjaðmir og þrengja þar að til að beri sem mest á öllum aukakílóunum – einsog flestar “venjulegar” buxur.
Ég bara verð að segja það að það er bara nokkuð ánægjulegt að vera í nýju fitubollubuxunum mínum. En það er samt takmarkið að fara í átak… Bráðum amk…