Heimferð í nánd

Það fer að líða að því að við keyrum suður á bóginn, svo stuttu seinna munum við fara enn lengra suður og enda í Kaupmannahöfn á sunnudaginn. Það er ekki laust við að maður vilji bara helst fá að vera hérna áfram. Ég hef “þjáðst” af töluverðri heimþrá síðan um áramót og hélt nú að hún myndi lagast, að einhverju leiti amk, með þessari heimferð en svo er nú ekki. Það er nefnilega helvíti notalegt að vera hérna, hvort heldur sem er í Hrísateignum eða hérna hjá tengdó á Akureyri. Maður er búinn að sakna ýmislegs án þess kannski að hafa áttað sig almennilega á því að maður hafi verið að sakna þess. Vonandi fer maður að hugsa aðeins öðruvísi þegar maður kemur aftur heim í Solbakken, kemst í rútínuna og hittir skólafélagana.

Ekki það að í sumar munu ég og mínir skólafélagar útskrifast og þá munum við örugglega fara hvert í sína áttina. 

En að öðru þá er ég búin að skila inn verkefninu sem ég þurrfti að gera fyrir Mediehojskolen, er bara nokkuð sátt hvort sem að þetta er eitthvað sem að þeir eru að leita eftir. Það eru “bara” 115 umsækjendur og það eru 21 sem komast inn. Það er gott að vera búin að skila þessu af sér svo að núna getur maður einbeitt sér að því að stressa sig yfir lokaverkefninu í skólanum. Það má segja að það sé ólíkt meira vinnuálag á þessari önn en hinum þremur. Það er ágætt að sumu leyti en pirrandi að öðru leyti. Ég hefði td alveg viljað geta slappað bara almennilega af, þá daga sem ég hef ekki verið að vinna að verkefnum, án samviskubits.

Og að enn öðru þá er frændinn minn æði, geggjað sætur og flottur.