Á fésinu

Klaufinn (og byttan) ég datt á fésið í gær þegar ég var á leiðinni heim af barnum. Skildi ca 1/2 andlitið eftir á stéttinni og er frekar aum á eftir. Ég er þó algerlega á því að það var ekki algerlega áfenginu að kenna að ég datt, enda er ég klaufi með eindæmum og þetta var mikill klaufaskapur.

Afleiðingarnar af þessu falli eru sár og rispur, sem svíður í, bólgur og mör, smá hálsrígur og rosalega mikil sjálfsvorkunn. Ég er td með mar í hægri lófanum og á vinstra handarbakinu. Hrafnkell er glataður þegar kemur að því að vorkenna manni. Hann er meira fyrir það að potta í mann og spyrja svo hlæjandi hvort að þetta sé vont (ég veit, ég hef næstum því áhyggjur af þessu tilfinningaleysi hjá honum). Doddi er búinn að vera í skólanum í allan dag (einsog hann verður nánast þar til að hann fer til Noregs ) svo að ekki hef ég fengið mikla vorkunn þaðan. Það hjálpaði aðeins að hringja í pabba og væla smá í honum.

Hérna má svo sjá ósköpin

Jamm þetta er rosalega fallegt, ekki satt? Ég vil þó benda á að bólgan á hökunni hefur hjaðnað töluvert þegar þessi mynd var tekin.

En anyway BOOHOO!